maandag 16 mei 2011

Kermis

Lara ging gisteren voor het eerst naar de kermis. Ze heeft er:
- Op de paardenmolen gezeten
- Touwtjes getrokken
- Eendjes gevangen

DE prijs van de dag was zonder twijfel de 6 autootjes die ze gewonnen heeft bij het eendjes vissen:

DSC_0451

zondag 15 mei 2011

Tand n° 7: Lara's eerste kies

Tand n°7 is (eindelijk !) doorgekomen: Lara's eerst kies!
(Eerste waarneming van tand n° 7 = iets meer dan één week geleden, op 8 mei 2011)

Voor zover ik in haar mondje kan zien, zitten er nog een aantal tanden klaar om door te komen. Dat wordt afzien... Zowel voor Lara als voor mama...

Schoenenmanie!

Lara is en blijft nu eenmaal een modieuze mie, ook als het op schoenen aankomt. Aangezien haar vorige schoentjes (haar eerste echte stapschoentjes in de vorm van witte sandaaltjes) net iets te nipt begonnen te zitten, zijn we deze week gaan shoeshoppen! Het resultaat: één paar donkerpaarse stapschoentjes met een bloemetje waar steentjes in verwerkt zijn en één paar sloefjes voor op het strand. De maat: 22!

DSC_0355

14/05/2011

DSC_0374
DSC_0375
DSC_0376

DSC_0371

maandag 2 mei 2011

Wat een mama lijden kan...

Een dochter die pijn heeft, een dochter die aan het bloeden is of nog erger: een dochter die zowel pijn heeft als aan het bloeden is, ik zal het nooit ofte nimmer gewoon worden (en dat is maar goed ook!)...

Toen ik daarnet nog wat met Lara aan het spelen was, heeft ze zich goed pijn gedaan... Ik zat half liggend in de zetel en Lara zat op mijn schoot op en neer te wippen, maar ging daar net iets te hevig bij te keer.
Op één of andere manier is ze met haar kin/tanden/gehemelte tegen mijn hoofd gebotst en mijn hoofd heeft overduidelijk gewonnen... Ze begon meteen hard te huilen en haar mond en lippen kleurden bloedrood, net zoals het lichtblauwe kleedje dat ze aanhad. Ik heb een duidelijke blik in haar mondje kunnen werpen en haar gehemelte is gekwetst. Aan haar tanden is niets te zien, een geluk bij een ongeluk!

Na heel wat tranen, gejammer en een lekkere fles melk, is ze uiteindelijk flink gaan slapen en ik troost me met de gedachte dat ze dit morgen alweer allemaal vergeten is...