We hebben er wel een aantal lastige weken opzitten... Kwam het door een sprongetje of tandjes (die keer op keer weer stilvallen) of... Wie zal het zeggen (Mja, Lara, moest ze het kunnen ;))
Maar al bij al valt het nog wel mee en heb ik nog steeds een vrolijke, goedlachse dochter :)
We hebben wel enkele routines moeten wijzigen om dit zo te houden (bijvoorbeeld: het al staande aankleden, 's morgens meteen in haar park met VTM-Kazoom op de achtergrond en pas na haar fles een propere pamper aandoen, enzovoort).
Ze stapt als de beste, kruipt nog maar zelden en is bang van niets of niemand.
Voor geen geld ter wereld zou ik ze nog kunnen missen, die dochter van mij!
Ze is het beste wat me ooit overkomen is, ze is mijn trots, mijn alles!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten